تا چه گل بود که از هجر تو ما را بشکفت؟

گر تو خواهی که بدانی: به چه روزیم از تو

روزگاری به شب مات نمی باید خفت

ز تمنای تو برخار جفا می خفتیم

در چنین روز بلا صبر بخواهیم نمود

با چنین اشک روان راز چه دانیم نهفت؟

هر که بر خاک رهت آب رخی دارد چشم