در چنین روز بلا صبر بخواهیم نمود

روزگاری به شب مات نمی باید خفت

ز تمنای تو برخار جفا می خفتیم

تا چه گل بود که از هجر تو ما را بشکفت؟

با چنین اشک روان راز چه دانیم نهفت؟

هر که بر خاک رهت آب رخی دارد چشم

زان درش خاک به رخسار همی باید رفت