زان درش خاک به رخسار همی باید رفت

در چنین روز بلا صبر بخواهیم نمود

با چنین اشک روان راز چه دانیم نهفت؟

هر که بر خاک رهت آب رخی دارد چشم

اوحدی تا که به کامی برسد، می دانی

کش به وصف لب لعلت چه گهر باید سفت؟