هر که بر خاک رهت آب رخی دارد چشم

تا چه گل بود که از هجر تو ما را بشکفت؟

در چنین روز بلا صبر بخواهیم نمود

با چنین اشک روان راز چه دانیم نهفت؟

زان درش خاک به رخسار همی باید رفت

اوحدی تا که به کامی برسد، می دانی

کش به وصف لب لعلت چه گهر باید سفت؟