باد صبا، که از سر زلف تو برگرفت

جانا، تو بر شکست دل ما مگیر عیب

چون سنگ می زنی، نبود بر سبو گرفت

گویی که ناقه ختنی را گره گشود

سگ باشد ار به صحبت سلطان رضا دهد

آشفته ای که با سگ آن کوی خو گرفت

دل را ز اشتیاق تو،ای سرو ماهرخ