چو لعل او خبر یابد میان جنگ در بندد

ز سحر چشم مست آن پری ایمن کجا باشم؟

که خواب دیده مردم به صد نیرنگ در بندد

اگر بالای او بامن کنار صلح بگشاید

وگر پیش لب لعلش حدیث بوسه ای گویم

سر زلفش برآشوبد، دهان تنگ دربندد

به دست خویش بگشودم بلای بسته را، آری