من نیز هم بگذاشتم تا: روزگاری می برد

من در بلای هجر او زانم بتر کز هر طرف

گویند: می چیند گلی، یا رنج خاری می برد

با دل بسی گفتم، کزو بگسل، چو نشیند این سخن

ای مدعی، گر پای ما در بند بینی شکر کن

تا تو نپنداری کسی زین جا شکاری می برد

عشق ار نمی سازد مرا معذور باید داشتن