فتنه آن لعل خون آشام کرد

قامت من چون الف بود از نشاط

آن الف را دام زلفت لام کرد

نازنینا، صبح ما را همچو شام

توسن دل، گرچه تندی می نمود

عاقبت چشم تو او را رام کرد

آتش روی تو ما را سخت سوخت