تا چه زورست و تعدی که چنین زارم کرد؟

می شنیدم که: شود نیک به شربت بیمار

شربتی داد خیال تو، که بیمارم کرد

من ندانم سبب گرم و گدازی که مراست

سایه ای بودم و عکس تو بپوشید مرا

ذره ای بودم و نور تو پدیدارم کرد

دیده تا باز گشودم بتو، اندیشه ببست