بعد از وفات بر سر خاکم چو بگذرد

آتش ز خلق و دود ز عالم بر آورد

جان و دل مرا، که به هم انس یافتند

هجرت، بسی نماند، که از هم برآورد

خاک لحد ز گریه من غم برآورد

روزی که زد ز نقطه خالش دم اوحدی

گفتم که: سر به دایره نم بر آورد