هجرت، بسی نماند، که از هم برآورد

گر دود زلف از آتش رویش جدا شود

آتش ز خلق و دود ز عالم بر آورد

جان و دل مرا، که به هم انس یافتند

بعد از وفات بر سر خاکم چو بگذرد

خاک لحد ز گریه من غم برآورد

روزی که زد ز نقطه خالش دم اوحدی