روزی که زد ز نقطه خالش دم اوحدی

هجرت، بسی نماند، که از هم برآورد

بعد از وفات بر سر خاکم چو بگذرد

خاک لحد ز گریه من غم برآورد

گفتم که: سر به دایره نم بر آورد