شد ز چشم ترم به خشم، چو دید

به سر شعلهای غم برزد

گلبن وصل او به طالع من

سر به سر غنچه ستم برزد

لب خشک مرا، که نم برزد

آه کردم ز درد عشقش و گفت:

اوحدی را ببین، که دم برزد