لب خشک مرا، که نم برزد

گلبن وصل او به طالع من

سر به سر غنچه ستم برزد

شد ز چشم ترم به خشم، چو دید

آه کردم ز درد عشقش و گفت:

اوحدی را ببین، که دم برزد