که فتنه زآن سر زلف به تاب می ریزد

تویی که از لب لعلت گلاب می ریزد

ز زلف پرشکنت مشک ناب می ریزد

متاب زلف خود، ای آفتاب رخ، دیگر

به هر سخن، که لب همچو شکر تو کند

مرا دگر نمکی بر کباب می ریزد

به یاد روی تو هر بامداد دیده من