ز خوی تند خود، ای ترک،بر حذر میباش

ستاره در قدم آفتاب می ریزد

مرا بر آتش هجرت جگر چنین خسته

تو چشم خیره من بین که: آب می ریزد

که این غبار ستم بر خراب می ریزد

تو سیم خواسته ای ز اوحدی و دیده او

ز مفلسی همه در در جواب می ریزد