بر خوردن از سیمین برش بند قبا را می رسد

با زلف او مردانگی باد صبا را می رسد

وز روی او دیوانگی زلف دو تا را می رسد

هست از میان او کمر بر هیچ، آری در جهان

با دشمنان هم خانگی زآن دوست میزیبد نکو

از دوستان بیگانگی آن آشنا را می رسد

گر تیره طبعی دور گشت از مجلس ما، گو: برو