گر اوحدی از نیستی در عشق او دم میزند

گو: نام عشق او مبر، کین شیوه ما را می رسد

ما را بکشت آن بی وفا، بی موجب و ما شادمان

بی موجبی عاشق کشی آن بی وفا را می رسد

ما نیستانیم، ای پسر، هستی خدا را می رسد