مگر آن روی که بر پای سمندش باشد

هر که آن قامت و بالای بلندش باشد

چه نظر بر دل بیمار نژندش باشد؟

اندر آیینه او روی کسی ننماید

مجمر سینه به عود جگر آراسته ام

تا چو آتش کند از عشق سپندش باشد

پسته از لب همه کس خواهد و بادام از چشم