پسته از لب همه کس خواهد و بادام از چشم

مگر آن روی که بر پای سمندش باشد

مجمر سینه به عود جگر آراسته ام

تا چو آتش کند از عشق سپندش باشد

خاصه آن پسته و بادام که قندش باشد

روی در خاک درش کرده جهانی زن و مرد

تا که در خورد بود؟ یا که پسندش باشد؟