کین لاله در آن چمن نباشد

اندر همه تنگهای شکر

شیرین تر از آن دهن نباشد

ای باغ، مشو غلط ز رویش

ای باد، مده به زلف او دل

کان قاعده بی شکن نباشد

جانا، ستمی که می کنی تو