جانا، ستمی که می کنی تو

کین لاله در آن چمن نباشد

ای باد، مده به زلف او دل

کان قاعده بی شکن نباشد

گر فاش کنم، ز من نباشد

فردا سر گورم ار بکاوی

جز داغ تو بر کفن نباشد