هر دم چو ازینگی دگر خواهد دل ما سوختن

امروز زانم تنگدل کان جای بر وی تنگ شد

گوید به مستی: سوی من، منگر، مرو در کوی من

باز آن بت دلجوی من، بنگر: چه شوخ و شنگ شد؟

منشان بر آتش خویش را، ایدل، که کار ازینگ شد

پندی که نیکو خواه من، می داد بد پنداشتم

تا لاجرم در عشق او نامی که دیدی ننگ شد