پندی که نیکو خواه من، می داد بد پنداشتم

باز آن بت دلجوی من، بنگر: چه شوخ و شنگ شد؟

هر دم چو ازینگی دگر خواهد دل ما سوختن

منشان بر آتش خویش را، ایدل، که کار ازینگ شد

تا لاجرم در عشق او نامی که دیدی ننگ شد

رفت آن نگار خانگی در پرده بیگانگی

ای ناله، بر خرچنگ شو، کان ماه در خرچنگ شد