رفت آن نگار خانگی در پرده بیگانگی

منشان بر آتش خویش را، ایدل، که کار ازینگ شد

پندی که نیکو خواه من، می داد بد پنداشتم

تا لاجرم در عشق او نامی که دیدی ننگ شد

ای ناله، بر خرچنگ شو، کان ماه در خرچنگ شد

از بس که کردم سرزنش دل را به یاد آوردنش

بیچاره از سرکوب پر حیران و گیج و دنگ شد