کارم از لعل گهربار تو چون زر می شد

به من از دولت وصل تو مقرر می شد

دوش گفتم: بتوان دید به خوابت، لیکن

با فراق تو کرا خواب میسر می شد؟

بارها شمع بکشتم که نشینم تاریک