بارها شمع بکشتم که نشینم تاریک

کارم از لعل گهربار تو چون زر می شد

دوش گفتم: بتوان دید به خوابت، لیکن

با فراق تو کرا خواب میسر می شد؟

خانه دیگر ز خیال تو منور می شد

عقل دل را ز تمنای تو سعیی می کرد

عشق می آمد و او نیز مسخر می شد