باده نوشان لبت جمله خرابند امروز

هم کمر بسته آن قد قباپوش تواند

بر سر ناله و فریاد جهانی زن و مرد

سال و ماه از غم لعل لب خاموش تواند

تا چه در ساغرشان بود؟ که بی هوش تواند

پردلانی، که ز سر پنجه سخن می گفتند

همه بی توش و تن از هجر تن و توش تواند