بی گنه زنجیر بر پای چنار انداختند

به ز مستی در شکوفه است و گل اندر خفت و خیز

نرگس بیچاره را چون در خمار انداختند؟

وقت صبح آهنگران باد ز آب پیچ پیچ

در دماغ بید گویی هم خلافی دیده اند

کز میان بوستانش بر کنار انداختند

سبزه ها را گرچه بر بالای گل دستی بود