خلق را آتش سوزنده به دل در زده بود

به سر زلف سیه دوش گره برزده بود

مرد را مردمک دیده به خون تر می کرد

عنبرین خال که بر برگ گل تر زده بود

حسن بالای چو سروش ز خرامیدن و خواب