مرد را مردمک دیده به خون تر می کرد

به سر زلف سیه دوش گره برزده بود

خلق را آتش سوزنده به دل در زده بود

عنبرین خال که بر برگ گل تر زده بود

حسن بالای چو سروش ز خرامیدن و خواب

طعنه بر قامت شمشاد و صنوبر زده بود