حسن بالای چو سروش ز خرامیدن و خواب

خلق را آتش سوزنده به دل در زده بود

مرد را مردمک دیده به خون تر می کرد

عنبرین خال که بر برگ گل تر زده بود

طعنه بر قامت شمشاد و صنوبر زده بود

سرو را پای فروشد به زمین همچون میخ

پیش بالاش، ز بس دست که بر سر زده بود