روز که بی وصل بر آید ز کوه

دیده که چون ابر بهاری بود

یار مرا می کشد از عشق خود

کشتن عشاق چه یاری بود؟

در نظر من شب تاری بود

هم بکند چاره او اوحدی

چون شب رندی و سواری بود