دیده که چون ابر بهاری بود

هم نکند صید چنان آهویی

گر سگ ما شیر شکاری بود

از گل و باغش نبود چاره ای

یار مرا می کشد از عشق خود

کشتن عشاق چه یاری بود؟

روز که بی وصل بر آید ز کوه