یار مرا می کشد از عشق خود

گر سگ ما شیر شکاری بود

از گل و باغش نبود چاره ای

دیده که چون ابر بهاری بود

کشتن عشاق چه یاری بود؟

روز که بی وصل بر آید ز کوه

در نظر من شب تاری بود