گر سگ ما شیر شکاری بود

دست بگیرد دل درویش را

دوست که در مهد و عماری بود

هم نکند صید چنان آهویی

از گل و باغش نبود چاره ای

دیده که چون ابر بهاری بود

یار مرا می کشد از عشق خود