هم نکند صید چنان آهویی

عزت عشق از در خواری بود

دست بگیرد دل درویش را

دوست که در مهد و عماری بود

گر سگ ما شیر شکاری بود

از گل و باغش نبود چاره ای

دیده که چون ابر بهاری بود