گرم تمامت خوبان خلد پیش آرند

مگر همین دل مسکین چو ناگزیر شود

به بوی زلف تو، از نو، جوان شوم هر بار

هزار بار تنم گر ز غصه پیر شود

گمان مبر که مرا جز تو در ضمیر شود

بدان صفت که تو آن زلف می کشی در پای

بهر زمین که رسی خاک او عبیر شود