بدان صفت که تو آن زلف می کشی در پای

هزار بار تنم گر ز غصه پیر شود

گرم تمامت خوبان خلد پیش آرند

گمان مبر که مرا جز تو در ضمیر شود

بهر زمین که رسی خاک او عبیر شود

عجب که بوی لب و ذوق بوسه تو دهد

به آب زندگی ار گل شکر خمیر شود