به آب زندگی ار گل شکر خمیر شود

بدان صفت که تو آن زلف می کشی در پای

بهر زمین که رسی خاک او عبیر شود

عجب که بوی لب و ذوق بوسه تو دهد

نبیند این همه خواری که از تو من دیدم

مجاهدی که به شهر فرنگ اسیر شود

خدنگ غمزه شوخت ز جوشن دل من