نبیند این همه خواری که از تو من دیدم

بهر زمین که رسی خاک او عبیر شود

عجب که بوی لب و ذوق بوسه تو دهد

به آب زندگی ار گل شکر خمیر شود

مجاهدی که به شهر فرنگ اسیر شود

خدنگ غمزه شوخت ز جوشن دل من

گذار کرد چو سوزن که در حریر شود