مجاهدی که به شهر فرنگ اسیر شود

عجب که بوی لب و ذوق بوسه تو دهد

به آب زندگی ار گل شکر خمیر شود

نبیند این همه خواری که از تو من دیدم

خدنگ غمزه شوخت ز جوشن دل من

گذار کرد چو سوزن که در حریر شود

گرش ز ابرو و مژگان حیات بارد و نوش