ز تیر خسروان مجروح گردند آهوان، لیکن

ولی امید می دارم که روزی گل به بار آید

رفیقان هر زمان گویند: عاقل باش و کاری کن

خود از آشفته ای چون من نمیدانم چه کار آید؟

بدین قوت نپندارم که زخمی بر شکار آید

ز سودای کنار او کنارم شد چو دریایی

نه دریایی که رخت من ز موجش با کنار آید