چشم من تا به لب گور نظر باز آید

هر کبوتر که ز دام سر زلفت بجهد

به سر دانه خال تو سبک باز آید

وقت جان دادن اگر بر رخت افتد نظرم

ور سگ کوی تو در گور من آواز دهد

استخوانم ز نشاط تو به آواز آید

مفلسی را که خیال تو در افتد به دماغ