که به سر پیش تو، ای سرو قباپوش، آید

بیم آنست که: از فکرت و اندیشه تو

همه تحصیل که کردیم فراموش آید

بید با قامت رعنای چنان شرط آنست

عجب از طالع خود دارم و دوران فلک

کان چنان صید به دام من مدهوش آید

اوحدی وقت سخن گر چه گهر بارد و در