درخت شوقم از برگش به برگ و بار می آید

سحر گه چون نسیم زلف آن دلدار می آید

ز توفان خفتگان کوچه را آگاه دار امشب

که سیل گریه این دیده بیدار می آید

حروف نامه ام بی نقطه آن بهتر که از چشمم