ز توفان خفتگان کوچه را آگاه دار امشب

سحر گه چون نسیم زلف آن دلدار می آید

درخت شوقم از برگش به برگ و بار می آید

که سیل گریه این دیده بیدار می آید

حروف نامه ام بی نقطه آن بهتر که از چشمم

بسست این قطره های خون که بر طومار می آید