که سیل گریه این دیده بیدار می آید

سحر گه چون نسیم زلف آن دلدار می آید

درخت شوقم از برگش به برگ و بار می آید

ز توفان خفتگان کوچه را آگاه دار امشب

حروف نامه ام بی نقطه آن بهتر که از چشمم

بسست این قطره های خون که بر طومار می آید

نمی آید ز من کاری درین اندوه و سهلست این