نمی آید ز من کاری درین اندوه و سهلست این

که سیل گریه این دیده بیدار می آید

حروف نامه ام بی نقطه آن بهتر که از چشمم

بسست این قطره های خون که بر طومار می آید

گر آن دلدار شهر آشوب من در کار می آید

نگارینا، به خاک آستانت فخرها دارم

نمیدانم چرا از من چنینت عار می آید؟