نگارینا، به خاک آستانت فخرها دارم

بسست این قطره های خون که بر طومار می آید

نمی آید ز من کاری درین اندوه و سهلست این

گر آن دلدار شهر آشوب من در کار می آید

نمیدانم چرا از من چنینت عار می آید؟

اگر بیچاره ای نزد تو می آید، مکن عیبش

کمندش چون تو در خود میکشی ناچار می آید